dr Ewa Kępa

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

EwaKepa

  • Dr Ewa Kępa prowadzi badania naukowe z zakresu gender studies. Interesują ją interdyscyplinarne studia nad kulturą współczesną oraz problematyka tożsamości kulturowej. Zajmuje się również autoetnografią.
  • W roku 2010 uzyskała tytuł naukowy doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie kulturoznawstwo. Obroniła rozprawę stanowiącą studium kulturoznawcze autobiograficznych losów starszych kobiet z Bielska Podlaskiego, których nie odzwierciedlają oficjalne karty historii.
  • Należy do Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego, stowarzyszenia Instytut Studiów Kobiecych. Jest członkiem zarządu Polskiego Stowarzyszenia Strategii Twórczych.
  • Jest redaktorem tematycznym Czasopisma Naukowego Instytutu Studiów Kobiecych wydawanego przez Wydawnictwo HUMANICA Instytutu Studiów Kobiecych.
  • Ze studentami realizuje między innymi zajęcia z estetyki, teorii kultury, teorii sztuki, antropologii codzienności, antropologii wizualnej oraz Aesthetics – workshop (zajęcia prowadzone w języku angielskim).
  • Przez kilka lat pełniła funkcje opiekuna programów stypendialnych Erasmus+ i MOST na międzywydziałowym kierunku kulturoznawstwo oraz Wydziałowego Koordynatora Erasmus+ na kierunku pedagogika.
  • Jest członkiem Rady Naukowej Międzywydziałowego Instytutu Kulturoznawstwa i Sztuki, Wydział Filologiczny i Wydział Pedagogiki i Psychologii.
  • Prowadziła wykłady na University of Cordoba, Faculty of Education, Spain oraz na Tuscia University, DISUCOM Department of Human, Communication and Tourism Sciences, Viterbo, Italy.

Najważniejsze publikacje:

  • Historie wydobyte z cienia. Doświadczenie własnego życia w autobiograficznych relacjach starszych kobiet, Universitas, Kraków: 2012.

O książce: Książka Ewy Kępy jest wnikliwym i obszernym studium poświęconym problematyce konstruowania i rekonstruowania kobiecego podmiotu w cyklu życia – „prywatnego” podmiotu kobiecego, podmiotu „uniwersalnych” relacji i więzi, nie zaś – podmiotu praw i wolności. (...) Ewa Kępa ukazała, w jaki sposób poszczególne, dramatyczne i poruszające, her-storie starszych kobiet splatają się z wydarzeniami wielkiej historii – wojną, kolejnymi zmianami ustrojowymi, gospodarczymi i kulturowymi. W każdym momencie dziejowym, który w danej chwili jest przedmiotem narracji starszych kobiet odsłania się ich marginalna pozycja społeczna. W każdym przypadku mamy do czynienia z „opowieściami z cienia”, „z kuchni”, z której wyjątkowo dobrze widać, jak potoczyła się historia, jak przedstawia się „rachunek zysków i strat”, związanych z przemianami cywilizacyjnymi i kulturowymi - prof. dr hab. Lucyna Kopciewicz

  • Metody jakościowe a badanie historii życia kobiet w ramach women’s studies, „Kwartalnik Pedagogiczny”, Nr 4, 2010, s. 37-56.
  • Autoetnografia – metoda dla odważnych?, [w:] Katarzyna Citko, Marzanna Morozewicz (red.), Autobiografizm w kulturze współczesnej, „Trans Humana”, Białystok: 2012, s. 109-121.
  • Autoetnografia nie wzięła się znikąd - rozważania o ciągłości i zmianie, „Parezja”, Nr 1, 2014, s. 79-89.
  • Pragnienie bycia obdarzonym spojrzeniem, [w:] Wojciech J. Burszta, Andrzej Kisielewski (red.), Kultura pragnień i horyzonty neoliberalizmu, Wydawnictwo Nauka i Innowacje, Poznań 2015, s. 187-198.
  • K-pop i kreatywne konsumowanie kultury popularnej, „Przegląd Kulturoznawczy”, Nr 1 (23), 2015, s. 15-26.
  • Przestrzeń ogrodu jako miejsce twórczego konstruowania kobiecej tożsamości – autoetnografia, [w:] Grażyna Habrajska, Joanna Ślósarska (red.), Strategie twórcze w działaniu, Wydawnictwo PRIMUM VERBUM, Łódź 2016, s. 141-160.
  • Dzierganie alternatywne. Knitting graffiti jako twórcza praktyka konstruowania rzeczywistości społecznej, „Kultura Współczesna”, Nr 4, 2017, s. 151-165.
  • Adamski Tomasz, Arcimowicz Krzysztof, Citko Katarzyna, Kępa Ewa, Świat wartości i jego reprezentacje we współczesnych filmach i serialach, „Veda”, Warszawa: 2017.

Wybrane publikacje pracowników Instytutu Studiów Kulturowych

 


Monika Kostaszuk-Romanowskadeziluzja monika
Deziluzja w dramcie. Rozważania teoretyków i praktyki dramaturgiczne Juliusza Słowackiego

 

Książka dr Moniki Kostaszuk-Romanowskiej odznacza się rzadko spotykaną precyzyjnością przemyśleń, wyłożonych przejrzyście i elegancko. Autorka wykorzystała w niej swoje szerokie i niezbyt często łączące się kompetencje: teoretyka literatury, teatrologa, znawcy romantyzmu i twórczości Słowackiego, dodając do nich zmysł krytyczny, umiejętność syntezy i subtelność analiz. Problematykę rozprawy na pierwszy rzut oka można umieścić w od dawna eksplorowanym kręgu rozważań o teatralnej formie polskiego dramatu romantycznego, nad którym – zwłaszcza nad arcydziełami trójcy wieszczów – zaciążyło „fatum niesceniczności”. Jednakże w książce o deziluzji Autorce udało się ustanowić własne pole badawcze – w dramatach romantycznych dostrzegła swoistą, nową formę, ukształtowaną przez, jak określa to trafnie we wstępie, „przymusową swobodę twórczą” – teatralność i zarazem świadomość braku dostępu do sceny. W przypadku Słowackiego dr Kostaszuk-Romanowska wychwyciła zjawisko swoistej gry poety z teatralizacją, wzięcie jej w „autotekstowy nawias”, zamierzając prześledzić, jak „rezygnacja z kreowania w dziele złudzenia prawdziwości paradoksalnie zbliża dzieło do prawdy”, szczególnej „prawdy aktu tworzenia, statusu twórcy”, jego światoobrazu i poglądów na sztukę. Taka autotematyczna, a zarazem radykalnie przewartościowująca mity perspektywa, zbliża dzieło Słowackiego do debat dwudziestowiecznej awangardy. (Z Recenzji dr hab. Elżbiety Kiślak, prof. IBL PAN)


Karolina WierelWierel Publikacja1
Księga w nie-ludzkim świecie. Motyw Księgi w postapokaliptycznych przekazach literackich 
i filmowych przełomu XX i XXI wieku

(…) osią książki, głównym wektorem zawartych w niej rozważań i analiz, jest motyw Księgi, różne formy jego obecności, w różnych postaciach, w utworach badanego nurtu. Śledząc ten watek autorka przekonująco dowodzi zaskakującej żywotności motywu, który w świecie nowych mediów mógłby wydawać się anachroniczny, tymczasem okazuje się zwornikiem wielu ważnych treści „wyobraźni postapokaliptycznej”, wehikułem zdolnym do przenoszenia do świata „po końcu” tradycyjnych struktur poznania i otwartym na takie ich przekształcenia, by odpowiadały na wyzwania radykalnie nowych doświadczeń (…).
(Z recenzji prof. dr. hab. Grzegorza Godlewskiego Instytut Kultury Polskiej, UW)

 


Olchanowski Publikacja1

Tomasz Olchanowski
Kultura ponowoczesna w perspektywach antropologii politeistycznej
Termin antropologii politeistycznej zrodził się oczywiście wraz z lekturą pism Hillmana, jak też dzięki wizjom greckich filozofów przedsokratejskich, wizjom Platona, neoplatoników, także tych, których zwiemy neoplatonikami renesansowymi. Antropologia politeistyczna więcej zawdzięcza wielkiej literaturze niż poglądom skostniałych akademików. Scala to, co zostało rozdzielone, jednocześnie zostawiając temu, co scala, autonomię. Scala filozofię z psychologią, pedagogikę z kulturoznawstwem czy twórczość artystyczną z socjologią. Pedagog czy psycholog nie może być tylko i wyłącznie człowiekiem nauki, obojętnie czy teoretykiem, czy praktykiem, lecz również powinien każdego dnia odkrywać w sobie duszę artysty. Inaczej skostnieje, a wtedy nieustannie powtarzać będzie te same błędy, które przed nim popełnili inni.


 

  • KULTURA I SZTUKA U PROGU XXI WIEKU
  • INTERMEDIALNOŚĆ W KULTURZE KOŃCA XX WIEKU
  • Słowo w kulturze mediów
  • Przyszłość języka
  • Między powtórzeniem
  • Przyszłość tradycji
  • dr Karolina Wierel
  • ARTYSTÓW GRY Z KULTURĄ
  • NA STYKACH KULTUR I MEDIÓW
  • Sztuka i nie-sztuka
  • SPEKTAKLE ZMYSŁÓW
  • Mity, legendy i historia
  • ESTETYKA ROCKA
  • Film w twórczości Struga
  • KULTURY TRADYCYJNE A KULTURA GLOBALNA
  • DESIGN
  • PRYMITYWIZM W SZTUCE AWANGARDY
  • FILMOWY ŚWIAT PEDRA ALMODOVARA
  • HISTORIE WYDOBYTE Z CIENIA
  • FILMOWE CZYTANIE KULTURY
  • POLSKIE TELE-SAGI
  • DYSKURSY O PŁCI I RODZINIE W POLSKICH TELESAGACH
  • METAFIZYKA I ETYKA SAMUELA CLARKE'A
  • BOHATER IDOL OSOBOWŚĆ MEDIALNA
  • DEUS EXPLICATUS
  • OBRAZ MĘŻCZYZNY W POLSKICH MEDIACH